سفر مکن
ساعت ۳:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٤/۱٠  کلمات کلیدی:

 

هرچه کنی بکن ولی از بر من سفر مکن

 یا که چو میروی مرا وقت سفر خبر مکن

 

گر چه به غم ستاده ام نیست توان دیدنم

 شعله مزن بر آتشم از بر من گذر مکن

 

روز جدایی ات مرا یک نگه تو می کشد

 وقت وداع کردنت بر رخ من نظر مکن

 

دیده به در نهاده ام تا شنوم صدای تو

 حلقه به در بزن مرا عاشق در به در مکن

 

من که زپا نشسته ام مرغک پر  شکسته ام

 زود بیا که خسته ام زین همه خسته تر مکن

 

گر چه به دور زندگی تن به قضا نهاده ام

 آتشم این قدر مزن رنجه ام این قدر مکن

 

یوسف عمر من بیا تنگدلم برای تو

 رنج فراق میکشد خون به دل پدر مکن

 

هر چه که ناله میکنم گوش به من نمی کنی

 یا که مرا ز دل ببر یا زبرم سفر مکن

مهدی سهیلی


روشن بگو
ساعت ۳:٢٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٤/۱٠  کلمات کلیدی:

 

در مهر بی نظیری در دلبری به نامی

 چشم تو را بنازم کز هر نظر تمامی

 در جامه یی پرندین چون شمع در حبابی

 یا چون شراب گلرنگ لغزان میان جامی

 دل  های عاشقانست در دام گیسوانت

 صد افرین چه صیدی صد مرحبا چه دامی

 میخانه پیش چشمت تشبیه ناصوابی

 گلخانه پیش رویت تصویر ناتمامی

 بلبل زند صلایت آن دم که می نشینی

 گل سر نهد به پایت وقتی که می خرامی

 گل یا که ماهتابی یا زهره یا شهابی

 ای آفتاب مجلس روشن بگو کدامی

 ساقی اگر تو باش جان را به می فروشم

 وز چشم تست ساغر جم را دهم به جامی

 تنهای این دیارم ما را بخوان به بزمی

 ناکام روزگارم دل را رسان به کامی

 هر شام مرغ بختم آید به غرفه ی من

 اما هر صباحی پر میکشد به بامی

 آن طرفه نازنینان رفتند از کنارم

 ماییم و چشم گریان در حسرت پیامی

 ای باد نو بهاران دورست کوی یاران

 گر بگذاری بدان گل از ما رسان سلامی

 جان در غزل دمیدی اعجوبه ی زمانی

 گل بر سخن نشاندی جادوگر کلامی


نگاهی در سکوت
ساعت ۳:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٤/۱٠  کلمات کلیدی:

 

 از کتاب طلوع محمد

 نگاهی در سکوت

  

 خداوندا! به دلهای شکسته

  به تنهایان در غربت نشسته

   

 به آن عشقی که از نام تو خیزد

  بدان خونی که در راه تو ریزد

  

 به مسکینان از هستی رمیده

  به غمگینان خواب از سر پریده

  

 به مردانی که در سختی خموشند

  برای زندگی جان می فروشند

  

 همه کاشانه شان خالی از قوت است

  سخنهاشان نگاهی در سکوت است

  

 به طفلانی که نان آور ندارند ـ

  سر حسرت ببالین میگذارند

  

 به آن « درمانده زن » کز فقر جانکاه
 

 نهد فرزند خود را بر سر راه

  

 بآن کودک که ناکام است کامش

  ز پا میافکند بوی طعامش

 

 

 

 به آن جمعی که از سرما بجانند

  ز « آه » جمع، « گرمی » میستانند

  

 به آن بیکس که با جان در نبرد است

  غذایش اشک گرم و آه سرد است

  

 به آن بی مادر از ضعف خفته ـ

  سخن از مهر مادر ناشنفته

  

 به آن دختر که نادیدی گناهش

  عبادت خفته در شرم نگاهش

  

 به آن چشمی که از غم گریه خیز است

  به بیماری که با جان در ستیز است

  

 به دامانی که از هر عیب پاک است

  به هر کس از گناهان شرمناک است ـ

 

  

 دلم را از گناهان ایمنی بخش

  به نور معرفت ها روشنی بخش

 مهدی سهیلی


مادر مرا ببخش
ساعت ۳:٢۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۳/٢٠  کلمات کلیدی:

 

از کتاب طلوع محمد

  

 مادر! مرا ببخش .

 

 فرزند خشمگین و خطا کار خویش را

  مادر! حلال کن که سرا پا نامت است

 

 با چشم اشکبار، ز پیشم چو میروی

  سر تا بپای من

  غرق ملامت است.

 

 ***

 

 هر لحظه در برابر من اشک ریختی

  از چشم پر ملال تو خواندم شکایتی

 

 بیچاره من، که به همه ی اشکهای تو

  هرگز نداشت راه گناهم نهایتی

 

 ***

 

 تو گوهری که در کف طفلی فتاده ای

  من، ساده لوح کودک گوهر ندیده ام

 

 گاهی بسنگ جهل، گهر را شکسته ام

  گاهی بدست خشم بخاکش کشیده ام

 

 ***

 

 مادر! مرا ببخش.

 

 صد بار از خطای پسر اشک ریختی

  اما لبت به شکوه ی من آشنا نبود

 

 بودم در این هراس که نفرین کنی ولی

  کار تو از برای پسر جز دعا نبود.

 

 ***

 

 بعد از خدا ، خدای دل و جان من توئی

  من،بنده ای که بار گنه می کشم به دوش

 

 تو، آن فرشته ای که زمهرت سرشته اند

  چشم از گناهکاری فرزند خود بپوش.

 

 ***

 

 ای بس شبان تیره که در انتظار من ـــ

  فانوس چشم خویش ــ به ره ، بر فروختی

 

 بس شامهای تلخ که من سوختم زه تب ـــ

 تو در کنار بستر من دست بر دعا ـــ

 

 بر دیدگان مات پسر دیده دوختی

  تا کاروان رنج مرا همرهی کنی ـــ

 

 با چشم خواب سوز ـــ

  چون شمع دیر پای ـــ

 

 هر شب، گریستیئ ـــ

  تا صبح ، سو ختی.

 

 ***

 

 شبهای بس دراز نخفتی که با پسر ـــ

  خوابد به ناز بر اثر لای لای تو.

 

 رفتی به آستانه مرگ از برای من

  ای تن به مرگ داده، بمیرم برای تو.

 

 ***

 

 این قامت خمیده ی در هم شکسته ات ـــ

  گویای داستان ملال گذشته هاست

 

 رخسار رنگ رفته و چشمان خسته ات ـــ

  ویرانه ای ز کاخ جمال گذشته هاست.

 

 ***

 

 در چهره تو مهرو صفا موج می زند

  ای شهره در وفا و صفا! می پرستمت

 

 در هم شکسته چهره تو، معبد خداست

  ای بارگاه قدس خدا! می پرستمت.

 

 ***

 

 مادر!من از کشاکش این عمر رنج زای
  بیمار خسته جان به پناه تو آمده ام

 

 دور از تو هر چه هست، سیاهیست ، نور نیست

  من در پناه روی چو ماه تو آمده ام

 

 مادر ! مرا ببخش

 

 فرزند خشمگین و خطا کار خویش را

  مادر ،حلال کن که سرا پا ندامت است

 

 با چشم اشکبار ز پیشم چو می روی ـــ

  سر تا به پای من ـــ

  غرق ملامت اس

 مهدی سهیلی


عاشق صادق
ساعت ۳:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/۳/۱٠  کلمات کلیدی:

 

 

من آبادی نمی خواهم خرابم کن خرابم کن

 بسوزان شعله ام کن در دهان شعله آبم کن 

 

خوشا آن شب که با آهی بسوزم هستی خود را

 خدایا تا گریزم زین تن خاکی شهابم کن

 

به نعمت نیستم مایل خدای خانه را خواهم

 مرا گر عاشق صداق نمی دانی جوابم کن

 

اگر جنت بود بی تو و گر دوزخ بود با تو

 ز جنت ها گریزانم به دوزخ ها عذابم کن

 

ز شرم تنگدستی می گریزم از تهی دستان

 مرا ای دست قدرت یا بمیران یا سحابم کن

 

دلم خواهد بسوزم تا به عالم روشنی بخشم

 تو ای مهر آفرین در برج هستی آفتابم کن

 

پس از مرگم تو ای افسانه گو سوز نهانم را

 ببر در قصه ها افسانه ی صدها کتابم کن


روشن ترین آینه
ساعت ۳:۱۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٢/۱٠  کلمات کلیدی:

 

 

خرم آن مرغ که آزاد شود از قفسش

 نغمه خوان پر بگشاید به هوای هوسش

 بیدل آن بلبل افسرده که هنگام بهار

 شود آویخته بر شاخه ی گل ها قفسش

 مست آواره بسی شاد شود در شب سرد

 که بیفتد به سرراه و یگیرد عسسش

 کاروانی که بود بدرقه اش اشک وداع

 ناله خیزد ز دل من به صدای جرسش

 هرکسی لب بگشاید به هواداری خلق

 عطر گلهای بهاری بدمد از نفسش

 ناخدا در دل دریا نکند میل غدیر

 رهرو راه توکل چه نیازی به کسش

 هنر مد به چشم همه مردم پیداست

 نیست روشنتر از این آینه در دسترسش

مهدی سهیلی